Elenova Luxe

Mijn buurvrouw zei iets wat ik nooit meer vergeet

Op mijn 54e kreeg ik de diagnose fibromyalgie. Inmiddels ben ik 62. Achteraf bleek dat mijn zenuwstelsel al die tijd om één specifiek mineraal schreeuwde, maar geen enkele specialist had daar ooit naar gekeken. Acht jaar lang probeerde ik een aandoening te "beheersen" die door elke arts werd behandeld alsof ik er levenslang aan vastzat. Acht jaar Lyrica, dat de pijn een paar uur verdoofde en daarna niets meer deed. Acht jaar amitriptyline, een medicijn dat mijn arts "tegen de pijn" voorschreef, terwijl de pijn nooit echt wegbleef. Acht jaar lang kreeg ik steeds een nieuw recept mee en hoorde ik dat ik het "gewoon wat tijd moest geven". Ik deed alles wat ze van me vroegen. Ik begon mijn energie zorgvuldig te verdelen. Tussen elke taak nam ik rust. Daarna probeerde ik lichte rekoefeningen. Maar zelfs dat maakte het uiteindelijk erger. Na tien minuten bewegen had ik drie dagen nodig om te herstellen. Ik ging van alles eten naar volledig glutenvrij. Ik probeerde een ontstekingsremmend dieet. Daarna zuivelvrij. Vervolgens een eliminatiedieet waarbij ik nog maar zes voedingsmiddelen at. Ik nam magnesiumtabletten van de apotheek. Daarna kurkuma. Toen CBD-olie. Toen niets hielp, probeerde ik CoQ10, een vitamine B-complex en een probioticum waar mijn zus bij zwoer. Ik volgde zelfs een particulier pijnprogramma dat speciaal was ontwikkeld voor fibromyalgie. Meer dan tweehonderd euro per sessie, omdat mijn arts zei dat dit de meest geavanceerde behandeling was die er bestond. Het hielp een beetje. Een tijdje. Daarna niet meer. Toen het effect verdween, werd ik doorgestuurd naar een specialist. Eerst een reumatoloog. Daarna een neuroloog. Vervolgens een pijnspecialist. Acht maanden lang. Buisje na buisje bloed. Mijn schildklier werd getest. Normaal. Reumafactor. Negatief. Volledig bloedonderzoek. Alles perfect. "Alles ziet er goed uit," zei mijn reumatoloog. "Het is gewoon fibromyalgie. We hebben al het andere uitgesloten." Ze gaf me een folder over het verdelen van mijn energie en zei dat ik over drie maanden terug moest komen. Ik dacht dat ik gek werd. De onderzoeken waren normaal. De artsen maakten zich geen zorgen. Maar elke dag opnieuw weigerde mijn lichaam zonder pijn te bewegen. Wanneer mijn wekker afging, voelde ik me al stijf. Acht uur slaap, en toch werd ik wakker alsof ik geen moment had gerust. Rond tien uur 's ochtends kwam de mist in mijn hoofd alweer opzetten. Tweede dosis medicatie. Nog steeds geen verschil. Rond twee uur 's middags bereikte de uitputting haar hoogtepunt. Het voelde alsof mijn gedachten als zand door mijn vingers glipten. Ik zat achter mijn bureau en probeerde een zin vast te houden die ik dertig seconden eerder was begonnen. Rond vier uur telde ik de uren totdat ik weer kon gaan liggen. En het rekenen stopte nooit. Als ik vanmorgen de hond uitlaat, heb ik vanavond geen energie meer om te koken. Als ik boodschappen doe, is mijn hele zaterdag voorbij. Als ik dertig minuten met mijn kleinzoon speel, moet ik daarna twee uur liggen. Mijn man kwam elke dag thuis van zijn werk en leefde gewoon. Hij ging wandelen. Kookte het avondeten. Ging op de grond zitten met de kleinkinderen. Ik keek vanaf de bank naar hem. Dezelfde bank. Dezelfde plek. Elke avond. Ik nam het hem kwalijk. Daarna voelde ik me daar verschrikkelijk over. Vervolgens staarde ik weer naar mijn handen en vroeg ik me af waarom ze aanvoelden alsof ze bij iemand anders hoorden. Ik zei nergens meer ja op. Verjaardagsdiners. Weekendplannen. Een blokje om met mijn buurvrouw. Ik miste de schoolvoorstelling van mijn kleinzoon, omdat twintig minuten in de gang staan voelde alsof ik een marathon had gelopen. Tijdens het eten kon ik midden in een zin ineens het woord niet meer vinden. Gewone woorden. Zoals "waterkoker". Of "donderdag". Aan de buitenkant zag ik er prima uit. Vanbinnen verdronk ik. En elke arts knikte alleen maar. "Dat hoort bij fibromyalgie. Stress maakt het erger. Heb je geprobeerd wat af te vallen?" Ik probeerde af te vallen. Daar betaalde ik voor met twee weken extra pijn. Ik probeerde yoga. Acupunctuur. Een eliminatiedieet, compressiehandschoenen voor 's nachts, een warmtekussen, infraroodmatten en hydrotherapie. Niets werkte. Ik begon te geloven dat dit voortaan mijn leven was. Dat ik de rest van mijn leven zou moeten toekijken hoe iedereen vrij bewoog, terwijl ik alleen maar probeerde de dag door te komen. Toen zei mijn buurvrouw iets wat geen enkele reumatoloog ooit tegen me had gezegd. Ze is verpleegkundige en werkt samen met een pijnspecialist. We stonden bij de schutting te praten. Ik vertelde haar dat ik zelfs na het ophalen van mijn kleinzoon van school dertig minuten in de auto moest zitten om bij te komen. "Heeft iemand ooit echt onderzocht wat je magnesium doet op het niveau van je zenuwstelsel?" Ik moest bijna lachen. "Ik heb al magnesium gebruikt. Het deed helemaal niets." Ze schudde haar hoofd. "Een standaard bloedtest laat niet zien wat er in je ruggenmerg gebeurt. En de magnesiumvorm die je hebt genomen, is waarschijnlijk nooit in je zenuwstelsel terechtgekomen." "Wil je zeggen dat magnesium achter mijn fibromyalgie zit?" "Ik zeg dat er een mechanisme is dat de meeste artsen nooit uitleggen." Ze leunde tegen de schutting. "Langs je ruggenmerg zitten kleine poortjes die NMDA-receptoren worden genoemd. In een gezond zenuwstelsel zit magnesium in die poortjes en bepaalt het hoe sterk elk signaal wordt voordat het je hersenen bereikt. Bij een tekort blijven die poortjes openstaan. Elk signaal wordt versterkt." "Daarom kan een dekbed aanvoelen als schuurpapier. Daarom kan een knuffel van je kleinzoon echt pijn doen. Je lichaam is niet per se meer beschadigd. De volumeknop van de pijn staat gewoon vast op maximaal, terwijl het mineraal dat die normaal zachter zet niet terechtkomt waar het nodig is." "Maar dat is niet het enige. Er is een Zweeds onderzoek waarbij de spieren van vrouwen met fibromyalgie werden gescand. Daaruit bleek dat iets bijna 30 procent lager was dan het zou moeten zijn." "Lager? Wat dan?" "ATP. De brandstof waarop je cellen draaien. Je spieren proberen een marathon te lopen met ongeveer een derde minder brandstof dan bij andere mensen. Dat is geen luiheid. Dat is een tekort aan cellulaire energie. Om ATP aan te maken, heeft je lichaam twee stoffen nodig waar de meeste artsen nooit over praten: magnesium en een klein organisch zuur dat appelzuur heet." "Maar ik heb magnesium al geprobeerd," zei ik. "Waarschijnlijk heb je de verkeerde vorm genomen," zei ze. "De meeste magnesium uit de drogist is magnesiumoxide. Je lichaam neemt daar misschien vier procent van op. Je slikt het in, het gaat vrijwel rechtstreeks door je heen en daarna concludeer je dat magnesium niet werkt. Het probleem is niet dat het mineraal niet werkt. Het heeft je zenuwstelsel en spiercellen simpelweg nooit bereikt." Ik staarde haar aan. Acht jaar. Drie specialisten. Elk onderzoek met normale uitslagen. En niemand had dit ooit genoemd. Thuis kon ik er niet meer over ophouden na te denken. Ik zocht op "magnesium fibromyalgie NMDA-receptor" en belandde in een eindeloze stroom informatie waarop ik niet was voorbereid. Een onderzoek uit Texas uit 1992. Een Zweeds MRI-onderzoek uit 2013. Onderzoeksreviews waarin magnesium werd genoemd als een van de meest onderzochte supplementen bij mensen met fibromyalgie. Alles wat ze had gezegd, leek te kloppen. De volgende ochtend stuurde ik mijn buurvrouw een bericht. "Goed. Stel dat je gelijk hebt. Wat moet ik dan precies doen?" Ze belde me tijdens haar lunchpauze. "Je hebt drie magnesiumvormen nodig die samenwerken, niet slechts één," zei ze. "Magnesiumbisglycinaat, omdat dit een van de weinige vormen is die het zenuwstelsel daadwerkelijk kan bereiken en de blokkade van die NMDA-receptoren kan ondersteunen. Magnesiummalaat, omdat appelzuur samen met magnesium de energieproductie van je cellen ondersteunt. Precies die combinatie werd al in 1992 onderzocht. En magnesiumcitraat, om het magnesiumgehalte in je hele lichaam aan te vullen en de normale zenuwsignalering elders te ondersteunen." "Laat je één van de drie weg, dan pak je maar een deel van het probleem aan." "Wanneer je ze alle drie consequent gebruikt, bereikt magnesium eindelijk de cellen die er al die tijd te weinig van hadden. De volumeknop van je zenuwstelsel gaat langzaam omlaag. Je spieren krijgen weer de brandstof die ze misten." "In de kliniek zijn we een formule als deze gaan aanraden. De resultaten waren anders dan alles wat we eerder hadden gezien. Vrouwen die al jaren niet vrij konden bewegen. Die weer de hele nacht doorsliepen. Die een dag doorkwamen zonder volledig in te storten." Eerlijk gezegd klonk het bijna te simpel. Maar ik sleepte mezelf al acht jaar door elke dag heen. Dus vroeg ik: "Waar kan ik het krijgen?" "Je kunt niet zomaar een willekeurig magnesiumproduct uit het schap pakken," zei ze. "De meeste gebruiken goedkope oxidevormen of verbergen lage doseringen in vage mengsels. Het product waar wij patiënten op wijzen is Solmira. Het bevat een drievoudig gechelateerd magnesiumcomplex met bisglycinaat, malaat en citraat, plus een botanisch mengsel dat een overactieve stressreactie helpt kalmeren. Het is het enige product dat ik heb gezien dat rond alle drie de mechanismen tegelijk is opgebouwd." Ik zocht het meteen op. Na acht jaar van mislukte supplementen en specialistische behandelingen, wat maakte één poging meer nog uit? Diezelfde week begon ik het te gebruiken. Op de eerste dag merkte ik weinig. Op dag twee werd ik wakker en voelde er iets anders. Ik was niet pijnvrij, maar mijn hoofd voelde minder mistig. Alsof vijf procent van de zwaarte uit mijn gedachten was verdwenen. Dat had ik in acht jaar niet gevoeld. Op dag vier gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Ik kwam voorbij twee uur 's middags zonder dat de mist in mijn hoofd opkwam. Ik ging gewoon door. Ik stond op van mijn stoel, liep naar de keuken en besefte dat ik daarheen was gelopen zonder onderweg te stoppen om mezelf vast te houden. Aan het einde van de tweede week pakte ik mijn dagboek erbij. Het aantal pijnvrije uren was bijna drie keer zo hoog als mijn gemiddelde van het afgelopen jaar. Ik ging op de rand van mijn bed zitten en begon te huilen. Toen kwam week drie. Ik werd voor mijn wekker wakker, lag stil en wachtte erop. De stijfheid. De mist. Die zware last door mijn hele lichaam die me acht jaar lang elke ochtend had begroet. Het was er niet. Het was er gewoon niet. Voor het eerst in acht jaar ging ik op de grond zitten met mijn kleinzoon. Ik stond weer op zonder de bank vast te grijpen. Voor het eerst in acht jaar kwam ik een hele dag door zonder de uren te tellen totdat ik kon gaan liggen. Voor het eerst in acht jaar keek mijn man naar me en zei: "Je beweegt weer zoals vroeger." Ik heb nog steeds fibromyalgie. Ik ga niet doen alsof dat niet zo is. Maar acht jaar lang had ik een tekort aan magnesium en cellulaire energie waar niemand ooit aan dacht. Daardoor bleef mijn zenuwstelsel stilletjes op scherp staan. Geen enkele arts had eraan gedacht om daarnaar te kijken. Ik heb nog steeds stress. Ik heb nog steeds moeilijke dagen. Ik gebruik nog steeds mijn medicatie wanneer dat nodig is. Maar nu geef ik mijn zenuwstelsel ook wat het al die tijd heeft gemist. Elke ochtend neem ik één capsule bij mijn koffie. Mijn magnesium wordt aangevuld. Het volume van mijn pijnsignalen gaat een standje lager. Mijn cellen krijgen eindelijk de brandstof waar ze tekort aan hadden. Het kost tien seconden om de capsule door te slikken. Dit zou standaardzorg moeten zijn voor iedereen die hiermee leeft. Als je te horen hebt gekregen dat je pijn "gewoon fibromyalgie" is... Als je supplementen, specialisten en protocollen hebt geprobeerd zonder resultaat... Als je onderzoeken steeds normaal zijn, terwijl je lichaam elke dag opnieuw weigert mee te werken... Als je na acht uur slaap wakker wordt alsof je helemaal niet hebt gerust... Als je geen plannen meer maakt omdat je nooit weet hoe de dag zal verlopen... Ik zeg niet dat magnesium voor iedereen het volledige antwoord is. Maar acht jaar lang hoorde ik geen enkele keer over het mechanisme dat stilletjes tegen me werkte, terwijl het echte tekort alleen maar groter werd. Solmira wordt in kleine batches in Nederland gemaakt met gechelateerd magnesium van farmaceutische kwaliteit. Geen goedkope oxidevormen die vrijwel rechtstreeks door je lichaam heen gaan. Dat kwaliteitsniveau kost tijd. Daarom raken batches soms uitverkocht en kan het weken duren voordat er nieuwe voorraad is. Ik bekeek de website vanmorgen opnieuw en bestelde een tweede flesje voor een vriendin die met hetzelfde worstelt. Ik geef toe dat ik even haast voelde. Elke keer wanneer ik erover vertel, willen meer vrouwen in mijn omgeving het ook proberen. Maar stel dat het werkt? Stel dat de mist op dag twee al een beetje begint op te trekken? Stel dat je in de eerste week de middag doorkomt zonder naar je gebruikelijke dosis te grijpen? Stel dat je over een maand voor je wekker wakker wordt en je eindelijk weer jezelf voelt? Dan zou je willen dat je acht jaar eerder was begonnen. Dat weet ik uit eigen ervaring. Je hoeft je leven niet te blijven aanpassen aan een zenuwstelsel dat nooit het signaal krijgt om tot rust te komen.