Dagelijks Leven

Ondersteun Normaal Plassen En Rustige Nachten, Op Natuurlijke Wijze

Mijn man weigerde drieënhalf jaar lang tamsulosine. Dit is wat er met zijn prostaat gebeurde. Ik ben al 28 jaar verpleegkundige. Ik heb katheters ingebracht bij mannen die hun eigen blaas niet meer leeg kregen. Ik heb na operaties dossiers bijgewerkt van mannen bij wie de prostaat zo opgezwollen was dat ze geopereerd moesten worden om überhaupt te kunnen plassen. Ik heb patiënt na patiënt elke drie maanden terug zien komen met precies dezelfde klachten. De aandrang, de slappe straal, vier, vijf, zes keer per nacht eruit. En ondertussen paste hun arts de dosis aan en zei: geef het de tijd. Toen begon mijn eigen man elke anderhalf uur op te staan. En ik besefte dat ‘geef het de tijd’ de gevaarlijkste zin in de urologie is. Eerst moet ik je over mijn vader vertellen. Want zolang je niet weet wat ik met hem heb zien gebeuren, kun je de rest van mijn verhaal niet goed volgen. Mijn vader kreeg op zijn 58e de diagnose vergrote prostaat. Zijn huisarts zette hem meteen op tamsulosine. 0,4 milligram. Eén keer per dag. Hij was een brave patiënt. Zo een die nooit een pil oversloeg. Hij minderde koffie. Dronk na zeven uur 's avonds niets meer. Deed alles wat ze zeiden. Zijn klachten werden iets minder. Zijn uroloog keek tevreden naar de plasmeting. Ziet er beter uit, Henk. Gewoon zo doorgaan. Gewoon zo doorgaan. Elf jaar lang ging hij gewoon zo door. Elf jaar tamsulosine. Elf jaar klachten die ‘onder controle’ waren. Elf jaar een uroloog die naar een grafiek keek en het een succes noemde. Maar de bijwerkingen waren nooit onder controle. De duizeligheid begon in jaar twee. Hij kon niet opstaan zonder zich aan de muur vast te grijpen. Hij was constant moe. Om zes uur 's avonds viel hij in zijn leunstoel in slaap, alsof iemand de stekker eruit had getrokken. En het enige waar hij nooit over sprak, iets wat mijn moeder me pas na zijn dood vertelde: het medicijn had hun intieme leven kapotgemaakt. Volledig. De laatste acht jaar van zijn leven lagen ze als vreemden naast elkaar in bed. En zijn prostaat bleef groeien. Het medicijn ontspande de spieren rond zijn blaas, maar de klier zelf bleef gewoon opzwellen. Want tamsulosine laat de prostaat niet krimpen. Het stopt niet wat de groei veroorzaakt. Het dwingt alleen de spieren om te ontspannen, zodat de urine zich langs de blokkade kan wringen. Het is alsof je een grotere deurpost om een deur zet die nog steeds geblokkeerd wordt. De blokkade gaat nergens heen. Die wordt alleen maar groter. En op een dag is die grotere deurpost niet meer genoeg. Dit is de simpele waarheid die niemand je vertelt. Je prostaat blijft groeien door een hormoon dat DHT heet. Na je 40e maakt je lichaam daar steeds meer van aan. DHT heeft in de prostaat maar één taak. Het geeft het weefsel het signaal om door te groeien. Normaal gesproken heeft je prostaat een natuurlijke rem op dat signaal. Een specifieke plantenstof die in de prostaatcellen zit en DHT letterlijk blokkeert, zodat het zich niet kan hechten. Kan DHT zich niet hechten, dan kan het ook geen groeisignaal afgeven. Het weefsel krijgt de opdracht om zich te blijven vermenigvuldigen dan simpelweg niet meer binnen. Maar na je 50e haal je uit het moderne Nederlandse eetpatroon niet meer genoeg van die stof binnen. De rem valt weg. DHT stroomt ongeremd binnen. Het weefsel blijft groeien. De klier blijft op de plasbuis drukken. De blaas raakt uitgeput. Die gaat valse signalen geven, en je voelt aandrang terwijl hij nog niet eens vol is. Dat is dat wc-bezoek om drie uur 's nachts waar bijna niks uitkomt. Dat is die slappe straal. Dat is die aandrang die je nog anderhalve minuut geeft. Tamsulosine ontspant de spier rond de klier. Het herstelt de rem niet. Het DHT-signaal blijft gewoon doorgaan. De klier blijft groeien. En jij gaat steeds verder achteruit met een middel dat je arts ‘behandeling’ noemt. Dat is precies wat er met mijn vader gebeurde. Op zijn 69e kon hij helemaal niet meer plassen. Acute urineretentie. Ze brachten hem met spoed naar de SEH en legden een katheter aan. Hij kwam thuis met een zak aan zijn been. Vijf weken lang liep mijn vader, een man die zijn eigen schuur had gebouwd, die jeugdvoetbal had getraind, die nooit iemand liet zien dat hij het zwaar had, rond met een katheterzak onder zijn broek. Hij ging niet meer naar de kerk. Hij ging niet meer naar de Gamma. Hij zat in zijn leunstoel en keek hoe de zak volliep. De TURP-operatie zou alles oplossen. Ze haalden het prostaatweefsel weg dat zijn plasbuis blokkeerde. Routine, zei de chirurg. Mijn vader kwam thuis met incontinentieverband. Het lekken zou tijdelijk zijn. Dat was het niet. Hij heeft de rest van zijn leven gelekt. Bij elke hoest. Bij elke lach. Elke keer dat hij uit een stoel opstond. De man die alles met zijn handen maakte, nam nu een plastic tasje met reserveondergoed mee als hij de deur uitging. Hij ging de deur niet meer uit. Hij overleed op zijn 71e. Niet aan zijn prostaat. Aan een longontsteking. Maar ik zal je zeggen wat hem echt fataal werd: het opgeven. Een man die niet meer naar buiten gaat, niet meer beweegt, zijn vrienden niet meer ziet omdat hij doodsbang is om in het openbaar door zijn broek heen te lekken, die man takelt lichamelijk af. Mijn vader stierf niet aan een longontsteking. Hij stierf aan elf jaar slikken van een medicijn dat het symptoom maskeerde, terwijl de rem kapot bleef en het DHT gewoon doorliep. Drieënhalf jaar geleden begon mijn man Peter 's nachts op te staan. Eerst één keer. Toen twee keer. Toen vier keer. Toen elke anderhalf uur, met de regelmaat van de klok. Ik lag in bed en hoorde hem opstaan. Het matras dat verschoof. Zijn voeten op de vloer. Het klikje van het badkamerlicht. Een straal die dertig seconden nodig leek te hebben om op gang te komen en nog eens dertig om klaar te zijn. Doortrekken. Het matras dat weer verschoof. En drie kwartier later alles opnieuw. Zijn huisarts onderzocht hem. Rectaal toucher. PSA-bloedtest. Echo. Peter, je prostaat is matig vergroot. Heel normaal op jouw leeftijd. Ik zet je op tamsulosine. 0,4 milligram, één keer per dag. Over 90 dagen kijken we opnieuw. Hij pakte zijn receptenblok erbij. En ik zag alleen nog mijn vader. De duizeligheid. De vermoeidheid. De katheterzak. Het incontinentieverband. De leunstoel. Het opgeven. Hij wil het eerst even op een natuurlijke manier proberen. De huisarts keek naar mij. Toen weer naar Peter. Mevrouw Bakker, de prostaat van uw man is 48 kubieke centimeter. Dat is ruim boven normaal. Als we de behandeling uitstellen, loopt hij het risico op urineretentie. Dit gaat niet vanzelf over. Peter nam het recept aan. Keek naar mij. Ik keek naar hem. Hij heeft het nooit opgehaald. Drieënhalf jaar lang hebben we alles geprobeerd. Zaagpalmcapsules van de Holland & Barrett. Vijf maanden. Van vier keer per nacht naar drie. En toen weer naar vier. € 40 per maand voor een getal dat amper verschoof. Pygeum-schorsextract. Drie maanden. Zulke erge buikkrampen dat hij het avondeten maar oversloeg. Overdag werd zijn straal iets beter, maar de nachten bleven hetzelfde. Vier keer eruit. Soms vijf. Na zes uur 's avonds minder drinken. Dat heeft hij zes maanden volgehouden. Elke avond met dorst naar bed. Toch drie keer eruit. Alleen was hij nu uitgedroogd en had hij elke ochtend barstende hoofdpijn. Bètasitosteroltabletten uit het vitaminerek. Vier maanden. De eerste weken werd zijn straal iets beter, daarna bleef het hangen. De dosis was te laag. En de tabletten waren lichtgeel, waarvan ik nu weet dat het betekent dat ze met hitte bewerkt zijn. De remstof was al kapot voordat die ooit in zijn lichaam kwam. Afgelopen voorjaar controleerde zijn huisarts hem opnieuw. Prostaatvolume: 54 kubieke centimeter. Was 48. Peter, je prostaat is gegroeid. Dat gesprek over tamsulosine, dat moeten we nu echt voeren. Ik wil je ook doorverwijzen naar de uroloog. Die avond keek Peter me aan zoals mijn vader vroeger naar mijn moeder keek. Verslagen. Uitgeput. Beschaamd. Al meer dan drie jaar sliep hij in vier blokjes van anderhalf uur. Hij was 56 en zag eruit als 70. Ik stond op het punt om toe te geven. Ik vond het oorspronkelijke recept in de keukenla. Nog steeds opgevouwen. Nog steeds in het handschrift van de huisarts. Tamsulosine 0,4 mg. Eén keer per dag. Ik had de apotheek al bijna gebeld. En toen, zo'n tien weken geleden, veranderde één patiënt alles. Een van mijn vaste patiënten kwam voor een bloeddrukcontrole. Aardige man, 64, komt al jaren bij ons in de praktijk. Vergrote prostaat sinds hij eind vijftig was. Ik had hem zien worstelen. De aandrang was zo erg dat hij overal eerst checkte waar de wc was voordat hij ergens heen ging. Het slaaptekort dreef zijn bloeddruk omhoog. Bij elk bezoek zag ik de frustratie in zijn ogen. Maar die dag zag hij er anders uit. Uitgerust. Rustig. Er zat kleur op zijn gezicht die ik in jaren niet had gezien. Ik vroeg hoe hij sliep. Hij zei iets wat ik niet had verwacht. Ik slaap gewoon door. Zeven uur. Ik ben in drie weken niet één keer opgestaan. Ik liet de bloeddrukmanchet bijna vallen. Dit was een man die in zes jaar geen twee uur aan één stuk had geslapen. Mijn dochter heeft iets online gevonden, zei hij. Pompoenpitolie-softgels. Koudgeperst. Met zaagpalm. Ik neem ze nu een maand of twee. Ik had het bijna weggewuifd. Ik heb elk prostaatsupplement-verhaal wel een keer gehoord. Alleen zaagpalm. Zink. Brandnetel. Ze beloven allemaal gouden bergen. Bij mijn man had niets ervan gewerkt. Maar deze man sliep de nacht door. Zijn bloeddruk was twaalf punten gedaald. En toen ik naar de aandrang vroeg, zei hij dat hij een film van twee uur kon uitkijken zonder op te staan. Diezelfde nacht ging Peter vier keer naar de wc. Na de derde keer lag ik in bed en dacht aan mijn vader. De tamsulosine. De katheter. Het verband. De leunstoel. De longontsteking. Ik klapte mijn laptop open en begon alles uit te zoeken over koudgeperste pompoenpitolie en de biologie van de prostaat. En met wat ik vond, viel alles op zijn plek. En het maakte me woedend. Dit leren wij over een vergrote prostaat. De klier groeit, drukt op de plasbuis, medicatie ontspant de spieren, klachten worden minder. Simpel. Dit leren we niet. Je prostaat besluit niet zomaar uit het niets op te zwellen. Na je 40e wordt een enzym dat 5-alfa-reductase heet steeds actiever. Het zet testosteron om in DHT, twee tot drie keer zo snel als je lichaam nodig heeft. Dat teveel aan DHT hoopt zich op in de prostaat en geeft het weefsel het signaal om zich te blijven vermenigvuldigen. De klier zwelt op. Hij drukt op de plasbuis. De blaas kan niet leeg. Je staat vier keer per nacht op. En normaal gesproken heeft je prostaat een natuurlijke rem op dit alles. Een specifieke plantenstof die in de prostaatcellen zit en DHT letterlijk blokkeert, zodat het zich niet kan hechten. Werkt de rem, dan kan DHT zich niet binden. Het groeisignaal komt niet aan. Het weefsel blijft in balans. Maar die rem heeft een specifieke stof nodig om zijn werk te doen: bètasitosterol, dat in koudgeperste pompoenpitolie zit. En na je 50e haal je uit het moderne Nederlandse eetpatroon daar niet meer genoeg van binnen. De rem valt weg. Tamsulosine doet niets om die rem te herstellen. Niets. Het ontspant de spier rond de klier. Het DHT-signaal loopt door. De klier blijft groeien. De rem blijft kapot. Zo ging het bij mijn vader. Elf jaar ‘onder controle’. Zijn plasmeting zag er acceptabel uit. Maar zijn prostaat groeide van 45 naar 92 kubieke centimeter, terwijl iedereen naar de plassnelheid keek en het een succes noemde. Tegen de tijd dat ze eindelijk opereerden, was de schade onomkeerbaar. Toen vond ik het klinische onderzoek naar bètasitosterol uit koudgeperste pompoenpitolie. In het onderzoek werden mannen boven de 50 met goedaardige prostaatvergroting 12 weken lang gevolgd. Het aantal keer 's nachts plassen daalde aanzienlijk. De plassnelheid verbeterde meetbaar. En omdat ze niet alleen de spieren ontspanden, maar de rem echt gaven wat hij nodig had, meldden de patiënten geen duizeligheid. Geen vermoeidheid. Geen seksuele bijwerkingen. De rem hersteld. Het DHT-signaal onderbroken. Het weefsel dat tot rust begint te komen. Maar hier zat het probleem. De meeste pompoenpitoliesupplementen werken niet. De remstof, bètasitosterol, gaat kapot door hitte. Bij bijna elk massaproductiesupplement wordt de olie gewonnen op temperaturen die de stof al vernietigen voordat de olie ooit in een capsule terechtkomt. De lichtgele kleur van die capsules zegt alles. Dat is olie die door hitte beschadigd is. De remstof is al weg voordat je het potje opendraait. Daarom deden de bètasitosteroltabletten die Peter uit het vitaminerek had geprobeerd helemaal niets. Met hitte bewerkt. Lichtgeel. De werkzame stof was al tijdens de productie vernietigd. Wil je de rem echt herstellen, dan moet de olie koudgeperst zijn onder de 40 graden Celsius. Bij die temperatuur blijft de remstof intact. Hij bereikt de prostaat. De rem gaat weer werken. Ik vond één formule die aan die norm voldeed. ProstaVital pompoenpitolie-softgels. Koudgeperst onder de 40 graden Celsius, en dat staat gewoon op het etiket, geen vage belofte zonder temperatuur erbij. Dieprode softgels, want aan die kleur zie je dat de olie niet door hitte is beschadigd. Lichtgeel betekent dat de remstof weg is. Dieprood betekent dat hij er nog in zit. 3.000 mg per dosering. Gecombineerd met 320 mg gestandaardiseerd zaagpalmextract in een echte klinische dosis, dat vanuit een andere hoek op hetzelfde 5-alfa-reductaseproces inwerkt en ervoor zorgt dat je lichaam minder DHT aanmaakt, zodat de rem minder te verwerken krijgt. En goed opneembaar zink. Zink draagt bij tot de instandhouding van een normaal testosterongehalte in het bloed, een goedgekeurde gezondheidsclaim. Drie dingen die samenwerken. De rem herstellen. Minder DHT dat de rem hoeft te blokkeren. De hormoonhuishouding ondersteunen waarin de prostaat zijn werk doet. Ik bestelde nog diezelfde avond. Zei niets tegen zijn huisarts. Niets tegen mijn collega's in de praktijk. Ik gaf hem gewoon elke ochtend twee softgels bij het ontbijt. Het eerste wat me opviel waren de ochtenden. Op dag vier werd hij niet meer wakker met die wanhopige aandrang, zo een waarbij hij praktisch naar de wc rende zodra hij zijn ogen opendeed. 's Nachts stond hij nog wel op, maar de aandrang was minder fel. Het was geen noodgeval meer. Het was gewoon even naar de wc. In week twee zat hij nog maar op twee keer per nacht. Van vier. Ik telde het, want hij geloofde me niet. Ik had drieënhalf jaar wakker gelegen en zijn wc-bezoekjes geteld. Ik wist heus wat het verschil was. In week drie gebeurde er iets wat helemaal niks met plassen te maken had. We waren op de verjaardag van zijn broer. Na het eten zette iemand een film op. Peter ging op de bank zitten. En hij bleef zitten. Twee uur lang. Niet één keer opgestaan. Niet dat constante subtiele heen en weer schuiven waarvan ik had geleerd dat het betekende: ik moet, maar ik probeer het op te houden. Hij zat daar gewoon. Keek de film. Lachte om de grappige stukken. Als een normale man. En ik zat naast hem en probeerde niet te huilen. Want ik wist niet meer wanneer hij voor het laatst zoiets simpels had gedaan zonder zijn vluchtroute al uitgestippeld te hebben. In week vier sliep hij de hele nacht door. Ik werd om kwart over zes wakker. Keek op de wekker. Keek naar hem. Hij sliep nog. Het matras had niet één keer bewogen. Ik bleef tien minuten stil liggen omdat ik hem niet wakker wilde maken. Ik gunde hem dit. Na acht weken gingen we terug naar zijn huisarts voor een controle. Nieuwe echo. PSA opnieuw gemeten. Plasmeting. De huisarts zette de vergelijking op zijn scherm. Prostaatvolume: 46 kubieke centimeter. Was 54. Plassnelheid: 38 procent verbeterd. PSA: gedaald van 4,8 naar 2,9. Hij zette zijn bril af. Wreef in zijn ogen. Keek naar Peter. Ik zal eerlijk tegen je zijn. Deze cijfers zijn beter dan wat ik normaal na twaalf maanden combinatietherapie zie. Je prostaat is zelfs kleiner geworden. Dat gebeurt bijna nooit zonder een 5-alfa-reductaseremmer. Hij was even stil. Wat je ook doet, ga ermee door. Ik wil je over zes maanden terugzien in plaats van over drie. Dat is een goed teken. Hij schreef geen tamsulosine voor. Hij verwees hem niet door naar de uroloog. Peter was stil in de auto op weg naar huis. Toen zei hij iets wat ik niet had verwacht. Ik was vergeten hoe het voelt om er niet aan te denken. Er niet aan denken. Drieënhalf jaar lang draaide elk moment van elke dag om een wc. Waar is de dichtstbijzijnde. Houd ik het vol tot het einde van deze vergadering. Moet ik aan het gangpad gaan zitten. Hoe vaak moet ik er vannacht uit. Kan ik naar de winkels rijden en terug zonder te stoppen. En nu dacht hij er gewoon niet meer aan. Ik dacht aan mijn vader. Wat als iemand hem elf jaar geleden over bètasitosterol had verteld. Vóór de katheter. Vóór de operatie. Vóór het verband. Vóór de leunstoel. Vóór het opgeven. Hij zou nu 78 zijn. Hij zou er met kerst bij zijn. Hij zou er nog zijn. Ik schrijf dit niet om je iets te verkopen. Ik ben verpleegkundige. Ik verkoop geen supplementen. Ik schrijf dit omdat ik het lichaam van mijn vader kapot heb zien gaan aan een medicijn dat iedereen ‘behandeling’ noemde. De rem bleef kapot. Het DHT liep gewoon door. En niemand gaf de prostaat terug wat hij echt nodig had. En ik heb mijn man bijna hetzelfde pad zien inslaan. Staat jouw man drie, vier, vijf keer per nacht op en lig jij elke keer te tellen? Ik snap je. Ik lag in datzelfde bed. Slikt hij al tamsulosine en maken de duizeligheid, de vermoeidheid en de stilte in jullie slaapkamer de man kapot met wie je getrouwd bent? Ik snap je. Dat is wat er gebeurt als je de spieren ontspant terwijl de rem kapot blijft en het DHT gewoon doorloopt. Heeft hij zaagpalm, pygeum, zink en minder drinken al geprobeerd en verandert er niets? Ik snap je. Want niets daarvan herstelde de rem. En de meeste waren toch al met hitte bewerkt: lichtgele capsules waarvan de werkzame stof al kapot was voordat hij het potje ooit opendraaide. ProstaVital pompoenpitolie-softgels. Koudgeperst onder de 40 °C. Dieprode softgels. 3.000 mg per dosering. 320 mg gestandaardiseerd zaagpalmextract. Goed opneembaar zink. De remstof, intact afgeleverd. 👉 www.luminlife.nl/ProstaVital/article P.S. Ik vertelde het aan drie verpleegkundigen op mijn afdeling. Twee van hen gingen naar huis en vertelden het aan hun man. Binnen zes weken stonden allebei die mannen 's nachts helemaal niet meer op. Een van hen, Ruud, 61, al acht jaar een vergrote prostaat en een huisarts die bleef aandringen op tamsulosine, ging terug voor zijn controle. Voor het eerst sinds zijn diagnose was zijn prostaatvolume afgenomen. Zijn huisarts schreef het recept niet uit. P.P.S. Binnen de eerste week of twee merk je dat het werkt. Niet aan de prostaatwaarden, die hebben weken nodig om op een echo of in het bloed zichtbaar te worden. Maar aan de nachtelijke aandrang die afneemt. De straal die krachtiger wordt. De ochtenden die niet meer beginnen met een wanhopige sprint over de overloop. Dat is de remstof die zich in de prostaatcellen nestelt en de plekken blokkeert waar DHT zich al die tijd ongeremd aan kon hechten. Heeft hij al eens goedkope pompoenpitolie geslikt en niks gemerkt? Kijk dan naar de capsules. Zijn ze lichtgeel, dan is de olie met hitte bewerkt en was de remstof al vernietigd voordat die zijn lichaam bereikte. ProstaVital-softgels zijn dieprood. Die kleur is het bewijs. P.P.P.S. ProstaVital geeft je 60 dagen geld-terug-garantie en heeft al 13.000 klantbeoordelingen. Gaan zijn waarden niet vooruit, dan krijg je je geld volledig terug. Geen vragen. In 28 jaar als verpleegkundige heb ik nog nooit meegemaakt dat een farmaceut aanbood je geld terug te geven als je man door zijn medicijn duizelig, uitgeput en niet meer intiem werd. P.P.P.P.S. ProstaVital wordt in kleine batches koudgeperst om de remstof te behouden. Dit is geen olie uit een massafabriek. Heeft hij de komende 30 tot 60 dagen een afspraak bij de huisarts of een verwijzing naar de uroloog, en wil je zijn lichaam vóór dat bezoek een echte kans geven? Check dan nu of het nog op voorraad is. Elke dag dat zijn prostaat DHT blijft opnemen, is een dag dichter bij de katheter, de verwijzing, of erger. Ik heb drieënhalf jaar gewacht. Mijn vader elf. Laat zijn kostbare tijd niet wegtikken. 👉 www.luminlife.nl/ProstaVital/article