Anim na taon akong gumigising ng alas-kwatro para magpakulo ng dahon. Banaba. Ampalaya. Guyabano. Mapait na mapait — pero iniinom ko parang tubig. At ang pagkain ko? Parusa. Kalahating tasa ng kanin. Walang prutas. Walang matamis. Nilaga lang, walang sarsa. Ako si Nita. 61. Taga-Malolos, Bulacan. Dating tindera ng gulay sa palengke. Anim na taon na akong may type 2 diabetes. Umiinom ako ng gamot ng doktor — hindi ako lumalampas, ni minsan. Pero pakiramdam ko kulang pa rin. Kaya idinagdag ko ang lahat ng narinig ko: dahon, tsaa, at diyeta na parang penitensya. Akala ko, mas mahigpit ako, mas gagaling ako. Ganito naman ang naging buhay ko sa loob ng anim na taon: Namamanhid ang paa ko. Parang laging natutulog. Kumikirot na parang karayom 'pag gabi. Tatlo, minsan apat na beses akong bumabangon kada gabi para umihi. Hindi ko na maalala kung kailan ako huling nakatulog nang buo. Lumalabo ang mata ko paminsan-minsan. Akala ko katandaan lang. Payat na ako, pero mahina. Maglaba lang, hingal na. Laging pagod. Laging gutom. Laging inip sa pagkain. Sabi ko sa sarili ko — siguro kulang pa ang tiyaga ko. Kaya hinigpitan ko pa. Mas mapait ang dahon. Mas kaunti ang kanin. Ganun pa rin. Isang umaga sa palengke, nakita ko si Precy — dating katabi kong tindera, diabetic din, mas matagal pa sa'kin. Iba ang dating niya. Magaan. Hindi na nakabakat ang mata. "Bakit ang sigla mo ngayon?" tanong ko. "Tigil na ako sa dahon," sabi niya. Natawa ako. Akala ko biro. "Seryoso. Dalawang buwan na. At kumakain na ako ng kanin — hindi sagad, pero parang normal na tao. May ulam. May sarsa." "Eh 'di tumaas ang sugar mo!" "Hindi. 'Yun nga ang nakakagulat." Tapos idinagdag niya: "Pero hindi 'to gamot, ha. Hindi pamalit sa gamot ko — sabay silang umaandar. May doktor na nagpapaliwanag bakit. Si Dr. De Vera. Basahin mo." Kinagabihan, binasa ko. At doon ko naintindihan kung bakit anim na taon akong nagpakahirap nang halos walang napala. UNA — 'yung mga dahon at tsaa. Kaunti lang ang naaabot nila sa sugar. At iba-iba ang lakas kada pakulo — walang sukat, walang tiyak na dami. At kahit gaano karami mong inumin — wala silang kayang ibalik sa ugat na sira na. PANGALAWA — at ito ang hindi ko inaasahan. 'Yung sobrang higpit kong diyeta, may kapalit pala. Kapag halos lahat bawal, kasama ring nawawala ang mga sustansyang kailangan ng katawan mo. B12. Calcium. Protina. At ang gamot na iniinom natin araw-araw, lalo pang binabawasan ang B12. B12 ang tumutulong ayusin ang takip ng ugat. Kulang ka nito — lalong namamanhid ang paa. Kulang ka sa protina — naupos ang laman, nanghihina ka. Kulang ka sa calcium — nanipis ang buto. Ibig sabihin — habang pinipilit kong gumaling sa gutom, pinapahina ko rin pala ang sarili ko. PANGATLO — 'yung tunay na sumisira. 'Pag matagal nang mataas ang sugar, may nangyayaring glycation — dahan-dahan nitong sinisira ang myelin, 'yung parang takip ng ugat mo. 'Yan ang dahilan ng pamamanhid at kirot. At may tahimik na inflammation — walang sakit, walang lagnat. Pero araw-araw, unti-unti nitong kinakain ang nerves, mata, kidney at puso mo. Kaya pala. Hindi kayang abutin ng dahon 'yon. At hindi kayang ayusin ng gutom 'yon. Ang Nasure, iba ang dating. Tatlong bagay ang sabay niyang inaatake: Una — pinapabagal niya ang pagsipsip ng sugar galing sa kinakain mo. Dahil sa fiber na FOS at NEO GOS, at Stevia na wala talagang sugar — hindi biglang tumataas pagkatapos kumain. Kaya hindi ko na kailangang mag-diyeta na parang parusa. Pangalawa — at dito 'yung importante sa'kin. Pinapatay niya 'yung tahimik na inflammation gamit ang DHA Omega-3. At may Vitamin B1, B12 at DHA na tumutulong ibalik 'yung sirang myelin. Inaatake niya 'yung mismong pinagmumulan ng pamamanhid — hindi lang tinatakpan. Pangatlo — pinupunan niya 'yung mga kulang sa katawan ko dahil sa diyeta at sa gamot. 36 na vitamins at minerals. Calcium + D3 + K2 para sa buto. Taurine para sa puso. At protina para hindi maupos ang laman. 'Yan ang hindi kayang gawin ng dahon. At lalong hindi kayang gawin ng gutom. 'Yung colostrum at DHA — galing pa sa Amerika. FDA-approved. Makatwiran sa'kin 'yon. Sabi ng anak ko: "'Ma, COD naman 'yan. Bayad ka lang pagdating. Wala tayong mawawala." Nag-order ako nang gabi ring 'yon. Unang linggo pa lang — hindi na ako gising nang gising sa gabi. Minsan isang beses na lang. Minsan wala pa. At napansin ko — nabawasan ang paghahanap ko ng matamis. Pangalawang linggo — gumaan ang paglakad ko. May energy. Hindi na parang may humihila sa'kin pababa. Pagkatapos ng isang buwan — 'yung pamamanhid, halos wala na. Malinaw ulit ang mata. At hindi na ako basta-basta napapagod. Pero alam mo kung ano ang pinakamalaking pagbabago? Wala nang alas-kwatro. Wala nang kaldero ng dahon. Wala nang mapait tuwing umaga. At kumakain na ako ng kanin na parang tao. Hindi ibig sabihin nito, kung anu-ano na ang kakainin ko. Pero hindi mo rin kailangang parusahan ang sarili mo para lang hindi lumala. Nitong nakaraang Linggo, naglakad ako papuntang simbahan — buong daan, hindi namanhid ang paa ko. Ilang taon ko nang hindi nagagawa 'yon. Hindi ako magsasabi sa'yo na mura. Hindi. Pero isipin mo — magkano ang gastos 'pag tuluyang lumala? Dialysis. Operahan ang paa. Mawalan ng paningin. 'Yon ang tunay na mahal. Isang kahon, mga isang linggo. Pero COD — bayad ka lang 'pag hawak mo na. Libre ang shipping. May libreng konsulta kay Dr. De Vera. At may combo na mas tipid kung tuloy-tuloy mo. Hindi kita pinipilit. Hindi ako doktor — tindera lang ako ng gulay. Pero kung ikaw ngayon 'yung nagpapakulo pa rin ng dahon, nagugutom sa sariling diyeta, umiinom ng gamot pero namamanhid pa rin ang paa — dapat mong malaman na may ibang paraan. Hindi pamalit sa gamot mo. Katulong niya — para atakihin 'yung hindi kayang atakihin ng gamot. Kung gusto mong subukan: www.officialnasure.store — COD, libreng shipping, libreng konsulta kay Dr. De Vera. Nita Ramos, 61, Malolos Anim na taon sa dahon at gutom. Ngayon lang ako natutong huminga. P.S. Si Precy, tuwing may magbanggit ng diabetes sa palengke, sasabihin agad: "Wag mo nang pahirapan ang sarili mo. Atakihin mo 'yung ugat ng problema."
Not enough history yet to show a trend.