A healthy life of a Guru

Lees dit als je huisarts je wil doorverwijzen voor een prostaatoperatie 👆

Ik lag al op de wachtlijst. TURP-operatie. Datum gepland. Ziekenhuis in Eindhoven. Acht weken wachttijd. Mijn uroloog noemde het "routinematig." Alsof het niets was. ⠀ ⠀ Ik heb die operatie nooit gehad. ⠀ ⠀ En dat is het beste besluit dat ik ooit heb genomen. ⠀ ⠀ Laat me uitleggen hoe ik daar terecht was gekomen. En hoe ik eruit ben gekomen. ⠀ ⠀ Ik ben 62 jaar. Zeven jaar lang prostaatklachten. Het begon langzaam. Eén keer per nacht naar de wc. Wat langer moeten wachten voordat het op gang kwam. Een straal die niet meer was wat het ooit was. ⠀ ⠀ Hoort bij de leeftijd, zei ik tegen mezelf. Iedereen heeft dit. ⠀ ⠀ Maar het werd erger. Twee keer per nacht. Drie keer. Soms vier. Overdag elke veertig minuten. Op het werk kende ik de locatie van elk toilet in het gebouw. Op vergaderingen zat ik altijd bij de deur. Niet voor de airco. Voor de uitgang. ⠀ ⠀ En het wachten. God, het wachten. Staan voor de wc-pot, weten dat het moet, voelen dat het moet — en er komt niets. Tien seconden. Twintig. Dertig. Dan een druppel. Dan een zwakke, dunne straal die halverwege stopt. Dan weer wachten. Dan weer een druppel. ⠀ ⠀ Mijn vrouw vroeg waarom ik zo lang op de badkamer was. Ik zei "niets." Wat moet je zeggen? Hoe leg je uit aan de vrouw met wie je dertig jaar getrouwd bent dat je niet meer normaal kunt plassen? ⠀ ⠀ De huisarts schreef tamsulosine voor. Ik slikte het vijf maanden lang. ⠀ ⠀ De aandrang werd iets minder. Maar de bijwerkingen waren niet te doen. Duizeligheid elke ochtend als ik opstond. Verstopte neus. En het ergste — totaal geen zin meer. In niets. Niet in haar. Niet in het leven. Alsof iemand een dimmer had omgedraaid en alles op grijs had gezet. ⠀ ⠀ Mijn vrouw voelde het. Ze zei er niets over. Maar ik zag het in haar ogen. Dat kleine beetje verdriet dat ze probeerde te verbergen. ⠀ ⠀ Na vijf maanden tamsulosine waren de nachten weer net zo erg als ervoor. Mijn lichaam was eraan gewend geraakt. De klachten kwamen terug alsof ik nooit iets had geslikt. ⠀ ⠀ De huisarts verwees me door naar de uroloog. ⠀ ⠀ De uroloog deed een echo. Bloedonderzoek. Vinger in de rug. Hij keek naar de resultaten en zei twee woorden die mijn maag deden omdraaien. ⠀ ⠀ "Goedaardige vergroting." ⠀ ⠀ Goedaardig. Alsof dat het beter maakte. Alsof vier keer per nacht opstaan en niet meer normaal kunnen plassen "goedaardig" voelt. ⠀ ⠀ Hij tekende iets op een papiertje. Een prostaat. Normaal formaat versus mijn formaat. Het verschil was schokkend. Het ding was drie keer zo groot als het hoorde te zijn. ⠀ ⠀ "We kunnen een TURP doen," zei hij. "Transurethrale resectie. We schrapen het overtollige weefsel weg via de plasbuis. Kort verblijf in het ziekenhuis. U kunt binnen een week naar huis." ⠀ ⠀ Hij zei het alsof het een bandenwissel was. ⠀ ⠀ Ik vroeg naar de risico's. ⠀ ⠀ "Laag," zei hij. "Maar er is een kleine kans op incontinentie. Retrograde ejaculatie komt vaker voor — bij de meeste mannen eigenlijk. En in zeldzame gevallen kan er een tijdelijke erectiestoornis optreden." ⠀ ⠀ Retrograde ejaculatie. Bij de meeste mannen. Dat is niet "laag risico." Dat is vrijwel gegarandeerd. ⠀ ⠀ Ik vroeg of de klachten na de operatie definitief weg zouden zijn. ⠀ ⠀ Stilte. Toen: "Bij een aanzienlijk deel van de patiënten komen de klachten binnen vijf tot tien jaar terug. De prostaat kan opnieuw groeien." ⠀ ⠀ Dus laat me dit samenvatten. Ze wilden een instrument via mijn plasbuis naar binnen brengen. Weefsel wegschrapen. Met als "bijwerking" dat ik waarschijnlijk nooit meer normaal zou klaarkomen. Mogelijke incontinentie. Mogelijke erectieproblemen. En over vijf jaar doen we het misschien opnieuw. ⠀ ⠀ Ik tekende het formulier. Want wat moest ik anders? De medicijnen werkten niet. De klachten werden erger. Ik was uitgeput. Mijn huwelijk leed eronder. Mijn werk leed eronder. Mijn hele leven draaide om de afstand tot het dichtstbijzijnde toilet. ⠀ ⠀ De operatie stond gepland over acht weken. ⠀ ⠀ Die avond kon ik niet slapen. Niet vanwege de aandrang dit keer. Vanwege de angst. Ik zag mezelf liggen op die operatietafel. Ik zag de katheter. De luiers erna. De weken herstel. De onzekerheid of ik daarna nog normaal zou functioneren als man. ⠀ ⠀ Mijn vrouw lag naast me. Ze sliep. Ik keek naar haar en dacht: als dit fout gaat, verlies ik meer dan een stukje prostaat. ⠀ ⠀ De volgende ochtend begon ik te zoeken. Niet naar supplementen — daar had ik geen vertrouwen meer in. Ik zocht naar alles wat ik kon vinden over WAAROM de prostaat blijft groeien. Niet hoe je de symptomen onderdrukt. Niet hoe je het weefsel weghaalt. Maar waarom het überhaupt gebeurt. ⠀ ⠀ Want als de prostaat na een operatie gewoon weer teruggroeit, dan is wegschrapen geen oplossing. Dan is het uitstel. En dan ondergaat je lichaam alle schade van de ingreep voor iets dat toch terugkomt. ⠀ ⠀ Ergens in de derde week van mijn zoektocht vond ik een artikel op een Nederlandse gezondheidsblog. ⠀ ⠀ Een interview met Dr. Anna de Vries. ⠀ ⠀ Ik las het drie keer achter elkaar. ⠀ ⠀ Dr. de Vries is een internationaal gerenommeerde arts die samenwerkt met het Urologie Instituut van Nederland en onderzoekers van de Universiteit van Amsterdam. Ze heeft jarenlang onderzoek gedaan naar één specifieke vraag: waarom blijft de prostaat groeien bij mannen boven de vijftig? ⠀ ⠀ Haar antwoord was zo simpel dat het pijn deed. ⠀ ⠀ Prostaglandinen. ⠀ ⠀ Ontstekingsstoffen. Jouw lichaam maakt ze aan. En naarmate je ouder wordt, raakt het systeem dat ze onder controle houdt uit balans. De prostaglandine-productie gaat omhoog. En ze nestelen zich in je prostaatweefsel. ⠀ ⠀ Die prostaglandinen veroorzaken een chronische, stille ontsteking. Je voelt het niet als pijn. Je voelt het als aandrang. Als een zwakke straal. Als drie keer per nacht opstaan. Als het gevoel dat je blaas nooit helemaal leeg is. ⠀ ⠀ Dat is geen "ouder worden." Dat is ontsteking. ⠀ ⠀ En hier is wat me razend maakte: de medicijnen die ze voorschrijven pakken die ontsteking niet aan. ⠀ ⠀ Tamsulosine ontspant de blaasspier. Maar de prostaat? Die blijft ontstoken. Blijft groeien. De pil maakt het gevoel iets draaglijker terwijl het probleem erger wordt. ⠀ ⠀ Finasteride blokkeert een hormoon. Maar de prostaglandine-productie? Die gaat gewoon door. Het ene pad blokkeren terwijl het andere wijd open staat. ⠀ ⠀ En de TURP-operatie waar ik op de wachtlijst voor stond? Die schrapt het gezwollen weefsel weg. Maar de ontsteking die de zwelling veroorzaakte? Die is er na de operatie nog steeds. Daarom groeit de prostaat bij zo veel mannen gewoon weer terug. De chirurg verwijdert het gevolg. Maar de oorzaak blijft onaangetast. ⠀ ⠀ Dr. de Vries legde uit wat er wél werkt. ⠀ ⠀ Samen met haar team had ze een formule ontwikkeld die de prostaglandine-productie aan de bron aanpakt. Niet de symptomen onderdrukken. Niet het weefsel wegsnijden. De ontstekingsroute zelf uitschakelen, zodat de prostaat de kans krijgt om te herstellen. ⠀ ⠀ Farmaceutische bedrijven boden tot €300 miljoen voor haar formule. Ze weigerde. Ze wilde dat het beschikbaar bleef voor gewone Nederlanders, niet achter een patent voor een bedrijf dat er tien miljoen per behandeling voor zou vragen. ⠀ ⠀ Het heet ProstaVita. ⠀ ⠀ Vijf verbindingen die samenwerken als een ketting. Haal er één weg en het systeem werkt niet. ⠀ ⠀ Afrikaanse Plom Extract — remt de prostaglandine-productie direct in het prostaatweefsel. Dit is het ingrediënt dat de bron aanpakt. Het stopt de ontsteking waar medicijnen en chirurgie het laten liggen. ⠀ ⠀ Pompoenpit Extract — stabiliseert de hormonale omgeving en ondersteunt de blaasfunctie. Het voorkomt dat het lichaam nieuwe ontstekingssignalen stuurt. ⠀ ⠀ Zink — reguleert testosteron en verlaagt DHT-niveaus die de ontsteking voeden. Zonder dit blijft het hormonale vuur branden. ⠀ ⠀ Koper — ondersteunt het cellulaire herstel van het beschadigde prostaatweefsel. Het ruimt op wat de jarenlange ontsteking heeft aangericht. ⠀ ⠀ Vitamine B6 — zorgt ervoor dat alle verbindingen optimaal worden opgenomen en versterkt de immuunrespons. ⠀ ⠀ Ik bestelde het die avond. Zes weken voor mijn geplande operatie. ⠀ ⠀ Ik dacht: als dit niets doet, lig ik over zes weken gewoon op die tafel. Dan heb ik niets verloren behalve dertig euro. Maar als het wél iets doet... ⠀ ⠀ Eén capsule per dag. Met water. Simpeler dan de tamsulosine. ⠀ ⠀ Eerste week — niets bijzonders. Weer een potje op het aanrecht. Ik probeerde er niet te veel van te verwachten. ⠀ ⠀ Einde van week twee — ik werd 's nachts wakker. Keek op de klok. Kwart over vijf. Ik was maar één keer opgestaan. Eén keer. Niet drie. Niet vier. Eén. ⠀ ⠀ Ik dacht dat het toeval was. Maar het gebeurde de volgende nacht weer. En de nacht daarna. ⠀ ⠀ Na drie weken stond ik maximaal één keer per nacht op. Soms niet. De aandrang overdag was merkbaar minder. Ik zat een hele vergadering van anderhalf uur uit zonder naar de deur te kijken. ⠀ ⠀ Na vier weken begon de straal te veranderen. Sterker. Meer druk. Het wachten was korter. Het leeglopen voelde completer. Geen nadruppelen meer. Geen gevoel dat er nog iets achterbleef. ⠀ ⠀ Ik plaste weer als een man. Niet als een patiënt. ⠀ ⠀ Na vijf weken belde ik het ziekenhuis. Mijn vrouw zat naast me. Ze hield mijn hand vast. ⠀ ⠀ "Ik wil de TURP-operatie uitstellen." ⠀ ⠀ De assistente vroeg waarom. ⠀ ⠀ "Omdat mijn klachten bijna volledig zijn verdwenen." ⠀ ⠀ Stilte aan de andere kant. Toen: "U moet dat bespreken met uw uroloog." ⠀ ⠀ Dat deed ik. Bij mijn volgende afspraak vertelde ik hem wat er was veranderd. Minder nachtelijke aandrang. Sterkere straal. Minder urgentie overdag. Betere slaap. Meer energie. ⠀ ⠀ Hij was sceptisch. Maar hij deed opnieuw een echo. ⠀ ⠀ Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. ⠀ ⠀ "Er is een meetbare vermindering in volume," zei hij langzaam. "Dat zie ik niet vaak zonder interventie." ⠀ ⠀ Ik vertelde hem over ProstaVita. Over de prostaglandine-benadering. Over het aanpakken van de ontsteking aan de bron in plaats van symptomen te maskeren of weefsel weg te snijden. ⠀ ⠀ Hij schreef het op. En zei: "Laten we de operatie voorlopig van tafel halen. We monitoren het. Kom over drie maanden terug." ⠀ ⠀ Dat was vier maanden geleden. ⠀ ⠀ Ik heb de operatie nooit gehad. En ik ga hem ook niet meer nodig hebben. ⠀ ⠀ Ik sta 's nachts nul tot één keer op. Mijn straal is sterker dan hij in jaren is geweest. Ik zit vergaderingen uit. Ik rij twee uur naar mijn dochter zonder te stoppen. Ik ging vorige maand met mijn vrouw naar de bioscoop. De hele film. Zonder er tussenuit te gaan. ⠀ ⠀ En de dingen die de tamsulosine kapot had gemaakt? Die kwamen ook terug. Het verlangen. De warmte. De verbinding. Mijn vrouw en ik zijn weer intiem. Niet zoals in een film. Zoals in een huwelijk van dertig jaar. Echt. Vertrouwd. Van ons. ⠀ ⠀ Mijn vrouw zei vorige week iets dat me raakte. We lagen in bed. Ze kroop tegen me aan en fluisterde: "Ik was zo bang voor die operatie. Niet voor de risico's. Maar voor wat het van jou zou maken. Ik ben zo blij dat je het niet hebt gedaan." ⠀ ⠀ Ik ook. ⠀ ⠀ Als je op de wachtlijst staat voor een prostaatoperatie — of als je huisarts begint over een verwijzing naar de uroloog — of als je medicijnen slikt die de klachten iets dempen maar je als man totaal uitzetten — ⠀ ⠀ Begrijp dit. ⠀ ⠀ Die medicijnen falen niet omdat jij een hopeloos geval bent. Ze falen omdat ze de verkeerde oorzaak behandelen. De prostaglandine-ontsteking in je prostaat gaat gewoon door terwijl de pil de symptomen een beetje verzacht. Elke maand groeit je prostaat verder. Elke maand worden de klachten erger. Tot de uroloog zegt dat er niets anders opzit dan snijden. ⠀ ⠀ Maar de operatie pakt de ontsteking ook niet aan. Die schrapt het gevolg weg. En bij een groot deel van de mannen groeit het binnen een paar jaar gewoon terug. ⠀ ⠀ Er is een andere weg. En ik heb hem gelopen. ⠀ ⠀ ProstaVita is ontwikkeld door Dr. Anna de Vries in samenwerking met het Urologie Instituut van Nederland. Het bevat vijf natuurlijke verbindingen die samenwerken om de prostaglandine-ontsteking aan de bron te stoppen. ⠀ ⠀ Eén capsule per dag. Geen bijwerkingen. Geen recept nodig. €29,95 met 50% korting. Dertig dagen geld-terug-garantie. ⠀ ⠀ Ik weet niet hoe lang die korting beschikbaar blijft. Ik weet niet hoe lang de voorraad meegaat. Wat ik wél weet is dat ik bijna op die operatietafel lag. Bijna een katheter in me had gehad. Bijna de rest van mijn leven te maken had gehad met de gevolgen van een ingreep die het probleem niet eens bij de wortel aanpakt. ⠀ ⠀ Dertig euro en zes weken. Dat was het verschil tussen een operatiekamer en mijn eigen bed. Naast mijn vrouw. De hele nacht door. ⠀ ⠀ Klik hieronder en lees het volledige artikel van Dr. Anna de Vries. ⠀ ⠀ P.S. — Vier maanden geleden stond ik op de wachtlijst voor een TURP-operatie. Vandaag slaap ik de hele nacht door, plas ik met een normale straal, en zit mijn vrouw niet meer in de wachtkamer van een uroloog. De operatie is van tafel. Niet uitgesteld. Van tafel. ProstaVita kostte me dertig euro. Die operatie had me weken herstel, mogelijke incontinentie en mijn seksuele functie kunnen kosten. De keuze was niet moeilijk. Maar ik had hem bijna niet gemaakt. Omdat ik niet wist dat er een andere weg was. Nu weet jij het wel. Lees het artikel. En oordeel zelf.